Πάνε σχεδόν τέσσερις μήνες από τότε που διαγνώστηκα με καρκίνο μαστού. Τέσσερις μήνες με πολλά ψυχολογικά σκαμπανεβασματα, φοβίες, ανασφάλειες, ελπίδες... Ότι δηλαδή φυσιολογικά θα ένιωθε ένας καρκινοπαθής... Είναι μέρες που πετάω στα σύννεφα και μέρες που νιώθω μια παράξενη δύναμη να με τραβάει στα βάθη της γης... Μέρες που δεν μπορώ να σηκώσω κεφάλι, μέρες που κανείς δεν μπορεί να με γιατρέψει ότι και αν μου πει, ότι και αν μου κάνει.. Αυτές οι μέρες μου χρειάζονται περισσότερο γιατί μετά από αυτές γεννιέται ξανά σαν φοίνικας η Τάνια, πιο δυνατή, πιο φιλόδοξη, πιο πολύ σε όλα.... Τότε βλέπεις την Τάνια να γελάει, να ονειρεύεται, να χορεύει, να κάνει γυμναστική, να ανεβάζει αστεία βιντεακια... Το γράφω αυτό για σένα που μου είπες πως με θαυμάζεις για τον τρόπο που το χειρίζομαι.. Δεν είμαι τίποτα σπουδαίο για να θαυμάσεις.. Έχω και γω τα πάνω μου και τα κάτω μου όπως και συ, απλά προσπαθώ πολύ να μην μένω για πολύ βαλτωμένη στις φοβίες και τις σκέψεις μου.... Για αυτό απενεχοποιήσου ...