Πολλές φορές έγραψα και άλλες τόσες έσβησα τα λόγια αυτού του πρόλογου. Ποιες λέξεις είναι οι πιο κατάλληλες να μεταφέρουν τι αισθάνεται ένας άνθρωπος όταν του λένε ο,τι πάσχει από καρκίνο; Όσες και αν προσπάθησα να βρω καμιά δεν ανταποκρίνεται σε αυτό που νιώθεις όταν παίρνεις αυτή την διάγνωση..Για αυτό λοιπόν, το κείμενο αυτό, είναι για μένα, είναι η απελευθέρωση μου, η λύτρωση μου από όσα αισθάνομαι τους 3 τελευταίους μήνες.............
Από τα 41 μου χρόνια έχω να θυμάμαι πολλές ημερομηνίες που άφησαν κάτι στην ψυχή μου.. Οι πιο πολλές από αυτές είναι χαρούμενες..Η ημερομηνία του αρραβώνα μου, η ημερομηνία του γάμου μου, η ημερομηνία που έφερα στον κόσμο τα παιδιά μου ...Από όλες αυτές όμως αυτή που νιώθω πως με σημάδεψε με έναν τρόπο διαφορετικό, με έναν τρόπο που ακόμη δεν μπορώ να σας εξηγήσω,είναι η ημερομηνία που έμαθα πως έχω καρκίνο μαστού.
Δεν μπορώ να πω πως έπεσα από τα σύννεφα όταν διαγνώστηκα, γιατί αυτή η ασθένεια είναι σαν να κυλά στο αίμα της οικογένειας. Μεγάλο ιστορικό από την πλευρά του μπαμπά αλλά και από την ίδια την μητέρα μου που νόσησε πριν από 10 χρόνια. Όταν λοιπόν ήρθε η διάγνωση, δεν είπα γιατί σε μένα, ούτε χτυπήθηκα κάτω σαν το χταπόδι..Είχα την ψυχική ισορροπία να σκεφτώ πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που νόσησαν ή νοσούν, ούτε αυτοί ήθελαν να αρρωστήσουν ..Ούτε αυτοί, όπως και εγώ, δεν κάναμε κάτι κακό και τιμωρούμαστε με αυτόν τον τρόπο. Απλώς έτυχε σε εμένα, όπως έτυχε και σε αυτούς, να είμαστε οι άνθρωποι πίσω από τους αριθμούς των στατιστικών καρκίνου. Εγώ είμαι η μία στις οχτώ που νοσώ από καρκίνο μαστού. Γιατί εγώ να είμαι η εξαίρεση και να μην νοσήσω;
Μετά από το σχετικά αρχικό σοκ, σκέφτηκα πως κανείς δεν μου έχει υπογράψει συμβόλαιο ζωής ως τα εκατό. Κανείς από εμάς δεν ξέρει πόσα χρόνια θα ζήσει και με ποιο τρόπο θα φύγει από αυτή την ζωή. Και βρε αδερφέ δεν θα πεθάνω και αύριο! Ο καρκίνος θεωρείται πλέον χρόνια νόσος...
Δεν μπορώ να πω ψέμματα πως δεν λύγισα και κάποιες στιγμές... Το να ζεις με την διάγνωση του καρκίνου είναι σαν να είσαι μόνιμα σε ένα τρενάκι του τρόμου..Μια είσαι στα ύψη και μια στο πάτωμα....Η θέληση που έχω όμως για να ζήσω και η ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά στο τέλος με βοηθούν να ξυπνάω κάθε μέρα και να κάνω ότι έκανα και πριν ..Να είμαι αισιόδοξη και να χαμογελώ.!!
Και αν και είναι σχετικά μικρή η εμπειρία μου με τον καρκίνο οφείλω να του αναγνωρίσω πως με έκανε να βλέπω την ζωή με άλλο μάτι και να δίνω αξία στην κάθε στιγμή.
Δεν κάνω κάτι διαφορετικό από ότι έκανα πριν απλά η αίσθηση είναι άλλη..
Βάζω την αγαπημένη μου μουσική και χορεύω σαν μικρο παιδί, πηγαίνω για τρέξιμο και τρέχω τόσο πολύ που δεν μου μένει ανάσα και γελάω δυνατά με κάθε τι αστείο που παλιότερα απλά θα του χάριζα ένα χαμόγελο.
Ακόμη και ένα ηλιοβασίλεμα είναι αλλιώτικο στα μάτια μου..
Παλιότερα, που απλώς επιβίωνα και δεν ζούσα...Τώρα ζω μα δεν ξέρω αν θα επιβιώσω.
Ακόμη και τώρα όμως, σε αυτή την πραγματικότητα, η ζωή είναι όμορφη και γεμάτη πολύχρωμα ουράνια τόξα, ελπίδες και όνειρα...
Και ξέρεις κάτι;Το τελευταίο διάστημα μια σκέψη γυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου και θέλω να την μοιραστώ μαζί σου..Δεν ξέρω αν λυπάμαι περισσότερο εμένα που νοσώ ή εσένα που είσαι υγιής και δεν ξέρεις τι σημαίνει να ζεις πραγματικά!
Για αυτό σου λέω: "Ζήσε την κάθε μέρα σαν να μην υπάρχει αύριο!!!!!!!!"
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου