Οι παλιές φιλίες είναι σαν το κρασί.Οσο παλιώνουν τόσο πιο καλές γίνονται. Πέρασαν πολλά χρόνια και αρκετά χαστούκια από "νέες" φίλες για να συνειδητοποιήσω ότι πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που αντέχουν στον χρόνο και είναι δίπλα σου ότι και αν συμβεί. Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές η ζωή σε πάει μόνη της σε καινούρια πρόσωπα και σαφέστατα είναι πολύ ωραίο γιατί υπάρχει ο παράγοντας του ενθουσιασμού όπως άλλωστε και σε κάθε νέα σχέση. Όλα σου αρέσουν στην καινούργια σου φίλη, σε παίρνει τηλέφωνο, εγκωμιαζει το γούστο σου στα ρούχα και λατρεύει τον τρόπο που βάφεσαι.Τα παιδιά σας κάνουν τέλεια παρέα και συ μακαρίζεις την καλή σου τύχη που ακόμη και μετά τα 40 σου έστειλε μια φίλη τόσο καλή που μπορεί να γίνει η νέα σου κολλητή. Και ενώ το κάνεις αυτό, η"φίλη" σου αραιώνει τα τηλέφωνα, ξεχνάει τα γενέθλια σου και γενικά οποτε τύχει και βρεθείτε κριτικάρει την κάθε σου κίνηση. Και εσύ στεναχωριέσαι και αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που άλλαξε την "φίλη" σου; Η "φίλη" σου όμως δεν άλλαξε απλά εσύ το νομίζεις. Η "φίλη" σου πάντα ήταν έτσι, απλά εσύ δεν το έβλεπες επειδή ήσουν τυφλωμενη από την σημασία που σου έδινε. Και εκεί κάνεις και την αυτοκριτική σου και λες πως εσύ φταις γιατί τελικά αυτό που σου άρεσε στην καινούργια σου "φίλη" δεν ήταν η ίδια αλλά αυτό που θεωρούσες ότι έβλεπε σε εσένα. Και όλα αυτά που νιώθεις, όσα αισθάνεσαι τα εκμυστηρευεσαι στην παλιά σου φίλη, εκείνη που ήταν πάντα εκεί για σένα. Που μπορεί να πληγωνοταν από τον τρόπο που μιλούσες για την καινούρια σου φιλενάδα, παρολαυτα προσπαθούσε να σε συμβουλευσει όσο καλύτερα μπορούσε, αφήνοντας τον πληγωμένο της εγωισμό στην άκρη. Αυτή που ποτέ δεν σου είπε όχι, δεν σου χάλασε χατήρι, όχι επειδή φοβήθηκε την απόρριψη αλλά επειδή σε αγαπά πραγματικά και θέλει να σε βοηθά. Ήταν δίπλα σου όποτε την χρειαστηκες δίχως να σου χαϊδεύει τα αυτιά. Αυτή η φίλη σου έχει κερδίσει επάξια τον τίτλο της κολλητης σου και όσες "φίλες" και αν περάσουν στην ζωή σου καμία δεν θα μπορέσει να πάρει την θέση της....
Όταν ήμουν μικρή και έβλεπα γύρω μου μανάδες που μπορεί να μάλωναν τα παιδιά τους( εννοώ μάλωμα με τα λόγια και όχι ξύλο) έλεγα στον εαυτό μου πως σαν μεγαλώσω και κάνω παιδιά ποτέ δεν θα τους συμπεριφερθώ έτσι. Είχα στο μυαλό μου την εικόνα μιας καλοντυμένης και ευπρεπούς κυρίας με τα επίσης καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά της να χαμογελούν και η ευτυχία να διαγράφεται στα πρόσωπά τους. Αυτή η μάνα ποτέ δεν θα ύψωνε την φωνή της στα παιδιά της, όσο παράλογες και αν ήταν οι απαιτήσεις τους. Ποτέ δεν θα έχανε την ψυχραιμία της επειδή τα παιδιά της δεν θα την άκουγαν και θα έκαναν τα δικά τους. Ποτέ δεν θα τα έβαζε τιμωρία.Με ήρεμη και χαμηλή φωνή θα τους εξηγούσε και εκείνα, τα καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά, θα την άκουγαν με μεγάλη προσοχή και σεβασμό. Μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας πως την ίδια πεποίθηση είχα και αφού έκανα τα παιδιά μου.Μεγαλώνοντας, προσπαθούσα να γίνω αυτή η κυρία, η Μάνα με το Μ κεφαλαίο, μα όσο και αν προσπαθούσα πραγματικά δεν τα κ...

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου