Η απενεχοποίηση μιας μάνας.

Όταν ήμουν μικρή και έβλεπα γύρω μου μανάδες που μπορεί να μάλωναν τα παιδιά τους( εννοώ μάλωμα με τα λόγια και όχι ξύλο) έλεγα στον εαυτό μου πως σαν μεγαλώσω και κάνω παιδιά ποτέ δεν θα τους συμπεριφερθώ έτσι. Είχα στο μυαλό μου την εικόνα μιας καλοντυμένης και ευπρεπούς κυρίας με τα επίσης καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά της να χαμογελούν και  η ευτυχία να διαγράφεται στα πρόσωπά τους. Αυτή η μάνα ποτέ δεν θα ύψωνε την φωνή της στα παιδιά της, όσο παράλογες και αν ήταν οι απαιτήσεις τους. Ποτέ δεν θα έχανε την ψυχραιμία της  επειδή τα παιδιά της δεν θα την άκουγαν και θα έκαναν τα δικά τους. Ποτέ δεν θα τα έβαζε τιμωρία.Με ήρεμη  και χαμηλή φωνή θα τους εξηγούσε και εκείνα, τα καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά, θα την άκουγαν με μεγάλη προσοχή και σεβασμό.

Μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας πως την ίδια πεποίθηση είχα και αφού έκανα τα παιδιά μου.Μεγαλώνοντας, προσπαθούσα να γίνω αυτή η κυρία, η Μάνα με το Μ κεφαλαίο, μα όσο και αν προσπαθούσα πραγματικά δεν τα κατάφερνα. Έχανα την ψυχραιμία μου όταν μετά από 100 φορές που έλεγα το ίδιο πράγμα αυτό δεν γινόταν ποτέ. Όταν ζητούσα να διαβάσουν τα μαθήματά τους και αυτά χόρευαν γύρω γύρω από το γραφείο!...Και ναι, θα το πω, θα το ομολογήσω..!Έβαλα τις φωνές, φώναξα τόσο πολύ που με έπιασε ο λαιμός μου, που κοκκίνισα από θυμό..Μόλις είδα όμως τα ματάκια τους γουρλωμένα από φόβο τότε με έπιασαν οι ενοχές....
Το βράδυ στριφογύριζα στο κρεβάτι μου σαν το αρνί στην σούβλα... Καμία θέση δεν με βόλευε γιατί οι Ερινύες ήταν ακόμη εκεί. Σκεφτόμουν :"Είμαι απαίσια μάνα, γιατί να τους φωνάξω;Τι έκαναν;Είναι απλά παιδιά!"και τότε πλέον ξέσπασα σε κλάματα.
Όπως όμως τα παιδιά μας είναι απλά παιδιά, έτσι και μεις είμαστε απλά άνθρωποι με ότι αυτό συνεπάγεται...Είμαι σίγουρη πως όλες μας λειτουργούμε με αγάπη και με γνώμονα τι είναι καλύτερο για το παιδί μας και σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να φωνάζουμε ή να τσακωνόμαστε.
Μια γυναίκα που έκλαψε από συγκίνηση την στιγμή που είδε το θετικό στο τεστ εγκυμοσύνης, χάιδεψε τρυφερά την κοιλιά της μόλις ένιωσε το πρώτο σκίρτημα δεν μπορεί παρά να θέλει και να προσπαθεί το καλύτερο για το παιδί της.
Ένα είναι το σίγουρο, δεν είμαι τέλεια μάνα, προσπαθώ όμως να γίνω όσο καλύτερη  μπορώ για τα παιδιά μου.....