Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Είναι τα 40 τα νέα 20;




- Δεσπονίς ετών;
-40 και ορκίζομαι!!!!
Και γω σας ορκίζομαι πως από τότε  που μπήκα στα 40 είμαι και νιώθω καλύτερα από ποτέ!!Δεν ξέρω τον λόγο μα από τότε που το 4 μπήκε  στην ζωή μου είναι σαν να επαναπρογραμματίστηκε το μυαλό μου.
Και ξέρετε ε;Την πέρασα την κρίση μέσης ηλικίας εκεί κοντά στα 35. Ξυπνούσα το πρωί και εκεί που πήγαινα να πλύνω τα δόντια μου με τα μάτια μισάνοιχτα ακόμα, έβλεπα κάτι ρυτιδούλες που δεν υπήρχαν πριν...Το βράδυ όταν πήγαινα να κοιμηθώ σκεφτόμουν "δεν είναι δυνατόν να είμαι 35 ετών, νιώθω πως σαν να ταν χθες που αποφοίτησα από  το Λύκειο".
Έβλεπα τον εαυτό μου ελαφρώς παρατημένο, (ελαφρώς γιατί την κοκεταρία δεν την άφησα ποτέ εντελώς) κουρασμένο, με κάποια παραπανίσια κιλάκια αλλά παράδοξα είχα αποδεχθεί και συνηθίσει την εικόνα αυτή.
Έπρεπε να περάσουν από τότε τέσσερα με πέντε χρόνια για να δω διαφορετικά τον εαυτό μου και να αλλάξω στάση ζωής. Θυμάμαι πέρσι τον δεκαπενταύγουστο είχαν έρθει οι γονείς μου να γιορτάσουμε την κόρη μας . Η μαμά μου είχε να με δει κάποιους μήνες και μου είπε:"Τάνια, σαν να έχεις βάλει κάποια κιλά...Δεν κάνεις μια προσπάθεια να χάσεις 4 με 5 κιλάκια;"
Φυσικά και είχα καταλάβει πως είχαν μπει τα κιλάκια! Τα ρούχα μου το μαρτυρούσαν με κάθε τρόπο. Απλά όπως σας είπα και πιο πάνω είχα αποδεχθεί αυτή την εικόνα μου και μέχρι ενός σημείου δεν με ένοιαζε κιόλας.
Και ενώ το έβλεπα μόνη μου, προφανώς χρειαζόταν να μου το πει κάποιο κοντινό μου πρόσωπο με αγάπη για να το πάρω απόφαση.
Την επόμενη κιόλας μέρα ξεκίνησα διατροφή( είπαμε έχω τελειώσει σχολή σχετική με την διατροφή) και περπάτημα. Κάθε μέρα πήγαινα στο αθλητικό κέντρο και περπατούσα μια ώρα. Την πρώτη εβδομάδα η ζυγαριά δεν έδειξε καμιά μεγάλη διαφορά και αν και αυτό άλλες φορές θα με έκανε να παρατήσω διατροφή και περπάτημα, όλως παραδόξως με πείσμωσε περισσότερο. Συνέχισα να κάνω διατροφή και να περπατάω αλλά να ζυγίζομαι κάθε 2 εβδομάδες. Σιγά σιγά ο μεταβολισμός μου ξύπνησε και έβλεπα αποτέλεσμα. Το περπάτημα δε έγινε η καλύτερη ψυχοθεραπεία! Έξω, στην υπέροχη φύση της Ευρυτανίας, στον καθαρό αέρα έβαλα σε τάξη κάθε τι που με πείραζε.!!Δεν θα άφηνα ούτε τοξικούς ανθρώπους να με επηρεάζουν αρνητικά και να μου χαλούν την ζωή μου!Δεν έχω χρόνο, κοντεύω τα 40, ξέρω τι θέλω και τι όχι!!
Τελικά έχασα 10 κιλά και γράφτηκα και γυμναστήριο μόλις χάλασε ο καιρός και δεν μπορούσα να περπατάω στην φύση. Τα 40 μου τα γιόρτασα πιο αδύνατη και πιο κατασταλαγμένη από ποτέ!!Και εκεί στο γυμναστήριο η Χριστίνα, η δασκάλα του πιλάτες, την ημέρα των γενεθλίων μου μου είπε πως τα 40 στην Αμερική θεωρούνται τα νέα 20...Αν το λένε οι Αμερικάνοι που είναι τόσα χρόνια πιο μπροστά από εμάς ποια είμαι εγώ που θα το αμφισβητήσω;


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η απενεχοποίηση μιας μάνας.

Όταν ήμουν μικρή και έβλεπα γύρω μου μανάδες που μπορεί να μάλωναν τα παιδιά τους( εννοώ μάλωμα με τα λόγια και όχι ξύλο) έλεγα στον εαυτό μου πως σαν μεγαλώσω και κάνω παιδιά ποτέ δεν θα τους συμπεριφερθώ έτσι. Είχα στο μυαλό μου την εικόνα μιας καλοντυμένης και ευπρεπούς κυρίας με τα επίσης καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά της να χαμογελούν και  η ευτυχία να διαγράφεται στα πρόσωπά τους. Αυτή η μάνα ποτέ δεν θα ύψωνε την φωνή της στα παιδιά της, όσο παράλογες και αν ήταν οι απαιτήσεις τους. Ποτέ δεν θα έχανε την ψυχραιμία της  επειδή τα παιδιά της δεν θα την άκουγαν και θα έκαναν τα δικά τους. Ποτέ δεν θα τα έβαζε τιμωρία.Με ήρεμη  και χαμηλή φωνή θα τους εξηγούσε και εκείνα, τα καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά, θα την άκουγαν με μεγάλη προσοχή και σεβασμό. Μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας πως την ίδια πεποίθηση είχα και αφού έκανα τα παιδιά μου.Μεγαλώνοντας, προσπαθούσα να γίνω αυτή η κυρία, η Μάνα με το Μ κεφαλαίο, μα όσο και αν προσπαθούσα πραγματικά δεν τα κ...

Μια ιστορία για την ΔΕΠΠΥ

Μια σελίδα από το ημερολόγιο του Αλέξανδρου Με λένε Αλέξανδρο και είμαι 6 ετών. Πριν λίγους μήνες ξεκίνησα το δημοτικό και μου αρέσει πολύ!!...Δηλαδή εδώ που τα λέμε όχι και τόσο πολύ επειδή πρέπει να κάθομαι συνεχώς σε μια καρέκλα, να κάνω ησυχία και να προσέχω στο μάθημα πράγμα που μου είναι πολύ δύσκολο επειδή…. Νιώθω καρφάκια στην καρέκλα μου και πρέπει να σηκωθώ. Ακούω τα βήματα κάποιου άλλου ανθρώπου έξω από την τάξη μου και εστιάζω εκεί αντί στα λόγια της δασκάλας. Πετάγομαι να πω μάθημα χωρίς να είναι η σειρά μου και πολλές φορές μιλάω στον διπλανό μου. Τι να   συμβαίνει;           Στο σπίτι όταν πρέπει να κάνω τα μαθήματα μου με πιάνει άγχος, ζητάω από την μαμά μου να πάω τουαλέτα ή να πιω νερό και όταν έρχεται η ώρα να κάτσω στο γραφείο μου με κυριεύει μια άρνηση για το διάβασμα. Κάτι συμβαίνει….           Η μαμά μου μίλησε με την δασκάλα και μερικές μέρες μετά...