Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γίνεται η γυναίκα πιο όμορφη όσο μεγαλώνει;









Ο στίχος ενός γνωστού παραδοσιακού τραγουδιού λέει " να ' ταν τα νιάτα δυο φορές, τα γηρατειά καμία" και αλήθεια τι ωραία θα ήταν να γινόταν...ή μήπως όχι;
Σίγουρα όσο περνούν τα χρόνια εκτός του ότι γεμίζουμε σοφία, γεμίζουμε και με ρυτίδες, κούραση, μαύρους κύκλους και άλλα πολλά που ακολουθούν την φυσιολογική γήρανση.
Παρόλα αυτά ειλικρινά σας λέω πως όσες γυναίκες ήξερα στα νεανικά τους χρόνια είναι χίλιες φορές πιο όμορφες από τότε. Σαν καθεμιά,με τα χρόνια,να βρίσκει τον εαυτό της, τι της ταιριάζει περισσότερο και να μεταμορφώνεται στην καλύτερη έκδοση του εαυτού της.
Τις βλέπω να κυκλοφορούν με ωραία κουρέματα και χρώματα μαλλιών, ρούχα που τις κολακεύουν και μακιγιάζ που τις δείχνει και δέκα χρόνια νεότερες!
Μα αυτό που ξεχειλίζει περισσότερο πάνω τους είναι  η αυτοπεποίθηση!!Ξέρουν πλέον ποιες είναι και δεν χρειάζεται να το αποδείξουν σε κανέναν!Ακόμη και αυτές οι ρυτιδούλες πάνω τους δείχνουν κολακευτικές και ιδιαίτερες!Τίποτα πάνω τους δεν θυμίζει τα άγουρα κοριτσάκια με τα τζιν παντελόνια και τα tshirts που υπάρχουν στις αναμνήσεις μου...
Η ωριμότητα έχει και αυτή την ομορφιά της, αγαπήστε τον εαυτό σας, αγκαλιάστε την ηλικία σας και προσπαθήστε να γίνετε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σας!!!!!


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η απενεχοποίηση μιας μάνας.

Όταν ήμουν μικρή και έβλεπα γύρω μου μανάδες που μπορεί να μάλωναν τα παιδιά τους( εννοώ μάλωμα με τα λόγια και όχι ξύλο) έλεγα στον εαυτό μου πως σαν μεγαλώσω και κάνω παιδιά ποτέ δεν θα τους συμπεριφερθώ έτσι. Είχα στο μυαλό μου την εικόνα μιας καλοντυμένης και ευπρεπούς κυρίας με τα επίσης καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά της να χαμογελούν και  η ευτυχία να διαγράφεται στα πρόσωπά τους. Αυτή η μάνα ποτέ δεν θα ύψωνε την φωνή της στα παιδιά της, όσο παράλογες και αν ήταν οι απαιτήσεις τους. Ποτέ δεν θα έχανε την ψυχραιμία της  επειδή τα παιδιά της δεν θα την άκουγαν και θα έκαναν τα δικά τους. Ποτέ δεν θα τα έβαζε τιμωρία.Με ήρεμη  και χαμηλή φωνή θα τους εξηγούσε και εκείνα, τα καλοντυμένα και ευγενικά παιδιά, θα την άκουγαν με μεγάλη προσοχή και σεβασμό. Μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητας πως την ίδια πεποίθηση είχα και αφού έκανα τα παιδιά μου.Μεγαλώνοντας, προσπαθούσα να γίνω αυτή η κυρία, η Μάνα με το Μ κεφαλαίο, μα όσο και αν προσπαθούσα πραγματικά δεν τα κ...

Μια ιστορία για την ΔΕΠΠΥ

Μια σελίδα από το ημερολόγιο του Αλέξανδρου Με λένε Αλέξανδρο και είμαι 6 ετών. Πριν λίγους μήνες ξεκίνησα το δημοτικό και μου αρέσει πολύ!!...Δηλαδή εδώ που τα λέμε όχι και τόσο πολύ επειδή πρέπει να κάθομαι συνεχώς σε μια καρέκλα, να κάνω ησυχία και να προσέχω στο μάθημα πράγμα που μου είναι πολύ δύσκολο επειδή…. Νιώθω καρφάκια στην καρέκλα μου και πρέπει να σηκωθώ. Ακούω τα βήματα κάποιου άλλου ανθρώπου έξω από την τάξη μου και εστιάζω εκεί αντί στα λόγια της δασκάλας. Πετάγομαι να πω μάθημα χωρίς να είναι η σειρά μου και πολλές φορές μιλάω στον διπλανό μου. Τι να   συμβαίνει;           Στο σπίτι όταν πρέπει να κάνω τα μαθήματα μου με πιάνει άγχος, ζητάω από την μαμά μου να πάω τουαλέτα ή να πιω νερό και όταν έρχεται η ώρα να κάτσω στο γραφείο μου με κυριεύει μια άρνηση για το διάβασμα. Κάτι συμβαίνει….           Η μαμά μου μίλησε με την δασκάλα και μερικές μέρες μετά...