Την γιαγιά μου την είχαν βαφτίσει και αυτή Τατιάνα αλλά την φώναζαν Τανή. Είχε περάσει μια φουρτουνιασμένη ζωή, μια ζωή δύσκολη και ίσως υπό άλλες συνθήκες να ήταν συγγραφέας γιατί πάντα την θυμάμαι να μου λέει "να γράψεις ιστορία την ζωή μου" και ίσως κάποια στιγμή το κάνω.
Από μικρή στον κάμπο, από μικρή στην δούλεψη, πνεύμα ατίθασο και γυναίκα δραστήρια..Για την εποχή της θεωρούνταν ωραία γυναίκα και αν θυμάμαι καλά η γιαγιά μου κάποιον είχε αγαπήσει, με τον τρόπο που αγαπούσαν τότε οι άνθρωποι από μακριά και αλάργα μα τα έφερε έτσι η ζωή που δεν παντρεύτηκε τον έρωτα της ζωής της.
Ο παππούς μου αν και μικρότερος της, την αγαπούσε χρόνια μα αυτή δεν ενέδιδε στον έρωτα του. Όντας όμως μεγαλοκοπέλα για την εποχή της κάποια στιγμή πήρε την απόφαση και είπε το ναι. Ο παππούς μου ήταν πολύ όμορφο παλικάρι και καλός άνθρωπος αλλά είχε ένα κακό: έπινε...και όταν έπινε δεν ήξερε τι έκανε...Παρόλα αυτά της χάρισε τρία παιδιά και πιστεύω πως αυτά ήταν και ο λόγος που κατάπινε πολλά και τον συγχωρούσε...
Την γιαγιά μου πάντα την θυμάμαι με το χαμόγελο στα χείλη... Δυναμική και ανεξάρτητη, πάντα αποτελούσε πρότυπο για μένα. Με μάζευε, με συμβούλευε, με έπαιζε, μου έλεγε παραμύθια και εγώ χωνόμουν στην αγκαλιά της και κρεμόμουν από τα χείλη της. Η καλύτερη μου ήταν όταν για κάποιο λόγο οι γονείς μου με άφηναν να διανυκτερεύσω σπίτι της!Αν και γιαγιούλα μου εδώ που τα λέμε το πρωινό γάλα από την κατσίκα μύριζε ότι και αν του έβαζες και με το δίκιο μου δεν μπορούσα να το πιω....
Τα τελευταία χρόνια είχε αρρωστήσει αρκετά σοβαρά μα δεν το έβαζε κάτω. Την ρωτούσες τι κάνει και ποτέ δεν είπε δεν είμαι καλά. Απαντούσε πάντα:¨" Μια χαρά είμαι!"
Σιγά σιγά όμως άρχισε να χάνει την μνήμη της..Στην αρχή αν και μου κακοφάνηκε, κάποια αστεία περιστατικά με έκαναν να γελώ. Όσο περνούσε όμως ο καιρός χανόταν όλο και περισσότερο και σαν να μετατράπηκε σε μια κυρία που δεν ήξερα..Δεν με αναγνώριζε, δεν έλεγε το όνομα μου, αγνοούσε την ύπαρξη μου...Αν καμιά φορά είχε διαύγεια ήταν για πολύ λίγο και πάλι χανόταν στον κόσμο της...
Η μέρα που έφυγε ήταν η χειρότερη της ζωής μου...Ένιωθα σαν να κόπηκε η ρίζα μου..Δεν το πίστευα...
Μου στοίχισε πολύ και πέρασε πολύς καιρός μέχρι να συνέλθω και αν και έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια από τον θάνατό της την θυμάμαι πολύ συχνά και την αναφέρω και στα παιδιά μου που την "ξέρουν" μέσα από τις δικές μου αναμνήσεις..Τους ανθρώπους που αγαπάς και έχουν αφήσει το δικό τους σημάδι στην ζωή σου τους κρατάς πάντα κοντά σου και μεταξύ μας πιστεύω ακράδαντα πως η γιαγιά μου είναι ο δικός μου φύλακας άγγελος.
Σε αγαπάω γιαγιά μου για πάντα!!!......
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου