Αυτό το Σαββατοκύριακο είχαμε να πάμε σε μια βάφτιση στην Λάρισα. Βάφτιζε ένας πρώτος ξάδερφος του άντρα μου το δεύτερο παιδάκι του και αν και αρχικά βαριόμουν το ταξίδι, εφόσον ο άντρας μου επέμεινε, ενέδωσα και πήγα.
Ο σύζυγος μου έχει καταγωγή από την πλευρά του πατέρα του από Ευρυτανία και από την πλευρά της μητέρας του από Θεσσαλία. Όταν πρωτογνώρισα το σόι της πεθεράς μου μου φάνηκαν όλοι εξαιρετικοί άνθρωποι μα φωνακλάδες. Υπήρχε σε όλα μια υπερβολή, στην φωνή, στις αντιδράσεις, στα συναισθήματα...Σε έπαιρναν αγκαλιά και σε έσφιγγαν, μιλούσαν έντονα και την ίδια στιγμή γελούσαν δυνατά! Για να μην μιλήσω για το φαγητό...Κατσίκια, αρνιά, πατάτες, τηγανιές, πίτες σε ένα μόνο τραπέζι...!Μου φαινόταν εξαιρετικά περίεργο όλο το σκηνικό μιας και ήμουν αλλιώς μαθημένη.
Αυτοί οι άνθρωποι όμως, από τότε που τους γνώρισα, πάνε 16 χρόνια τώρα, με παίρνουν τηλέφωνο και με ρωτάνε τι κάνω, σηκώθηκαν από τα κρεβάτια τους όποτε τους επισκέπτομαι και με έβαλαν να κοιμηθώ, με πάνε βόλτα για καφέ για να μην βαριέμαι και συζητούν μαζί μου λες και είμαι δικό τους παιδί. Μου εκμυστηρεύονται τα οικογενειακά τους μυστικά, γελούν μαζί μου και όταν με παίρνουν αγκαλιά πραγματικά νιώθω ότι το κάνουν γιατί το αισθάνονται!!
Τα ξαδέρφια του άντρα μου τα νιώθω πλέον και δικά μου ξαδέρφια όπως και όλα τα αδέρφια της πεθεράς μου τους νιώθω δικούς μου ανθρώπους. Γιατί όποτε χρειάστηκε αυτή η οικογένεια ήταν δίπλα μου, με τα γέλια, με τις φωνές και τα έντονα συναισθήματα...Γιατί πάντα υπάρχει υπερβολή όταν τα συναισθήματα είναι αληθινά....
Love you all!!!!!!!!!!!!!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου